Nathalie Baartman

To do or not to do, that's the question

Je wast je ontbijtbordje af, je veegt wat kruimels van het aanrecht, je gaat met een klamvochtig doekje over de deur van de koelkast, je loopt naar buiten om een flacon lenzenvloeistof te halen, je komt thuis met een nieuw rokje, een boek over paringsrituelen in het rijk der zoogdieren, tweehonderd waxinelichtjes, vier appelflappen drie betalen en een
ansichtkaart voor tante Mien,

je zet koffie, je klopt melk op, je kijkt naar buiten, je ziet een man die een hond uitlaat, je leest een folder van een electronicazaak, je schenkt koffie in, je neemt een appelflap, je bedenkt je dat hardlopen zo prettig is om te doen, je haalt het prikbord leeg, je vervangt een kapotte gloeilamp, je stapelt een paar boeken, je leest een achterflap, je zet de Bolero van Ravel op, je maakt alvast een todolist voor overmorgen, je hangt iets aan de kapstok, je ontdoet een tas van snoeppapiertjes, kassabonnetjes en zakdoekjes, je checkt je mail, je neemt een appelflap, je bedenkt je dat hardlopen zo prettig is om te doen,

je haalt de was van het rek, je vouwt een theedoek op, je slaat de krant open, je leest een leuk artikel over homohuwelijken, je ‘googelt’ woonwagen, je staart naar je sinaasappels, je draait in je haar, je wist oude smsjes, je kijkt in de spiegel, je merkt een beginnend pukkeltje op, je schraapt wat kaarsenvet van de tafel, je denkt na over het avondeten, je zet een gebruikte koffiemok op het aanrecht, je gooit een beurse appel weg, je wordt het tikken van de klok gewaar,

je raapt een snippertje op, dat breng je naar het oud papier, je neemt een appelflap, je bedenkt je dat hardlopen zo prettig is om te doen, te trekt een kleed recht, je luistert naar de stemmen van buiten, je trekt je sportbroekje, je
comfortabele hemdje en je trimschoenen aan, je slaat een denkbeeldig kruis, je haalt diep adem en je sprint je huis uit!

Als na een kwartier het ritme van je benen je draagt, de buitenlucht door je longen giert, het riet langs de kant van de sloot je bemoedigend toewuift, de grazende koeien je begripvol aanstaren, je wangen gloeien als kolen, een tegemoetkomende trimmer je collegiaal toeknikt, en de zon plots doorbreekt, denk je maar een ding: Dit had ik veel eerder moeten doen!?