Nathalie Baartman

Rare vogel

Afgelopen weekend was ik bij de kostuumverkoop van de Nationale Opera. Mijn oog viel al snel op een papegaaienmasker met prachtige ogen en talrijke, roze, schuimrubberen veren. Het stond theatraal tentoongesteld op een paspop. Verschillende mensen keken ernaar. ‘Geinig ding, maar wat moet je ermee?’ zei iemand. Geen idee!’ antwoordde een ander.

‘Geen idee?!’ dacht ik verbaasd. Dat is toch doodeenvoudig. Zet ‘m op, trek een badpak aan en stap op de bus!
Of: zet ‘m op, koop een bootje, vaar naar Somalië en kaap een schip.
Of: zet ‘m op, ga naar de schouwburg van Nijmegen en meld je aan als nieuwe directeur.
Of: zet ‘m op, word papegaai, boots de stem van het volk na, richt de Partij voor de Vogels op en kraam krijsend de grootste onzin uit.
Mocht dit allemaal niet lukken, dan kun je altijd nog meedoen aan een Pino-look-a-like-wedstrijd.

Honderd euro kostte het handgemaakte attribuut. Desondanks kon ik het niet lagen liggen. Andere vrouwen geven hun geld uit aan zonnebrillen en dure scrubcrèmes, stelde ik mezelf gerust, en ik koop papegaaienmaskers. Ieder z’n ding. Ik was vastbesloten om mijn geld er ruimschoots uit te halen en een vrolijke tijd met deze nieuwe aanwinst te beleven. In de file staan zou in ieder geval nooit meer hetzelfde zijn.

Mijn eerste doel was: mijn kleine neefje verrassen (of angst aanjagen). Met het masker in mijn hand stapte ik op de fiets en ging op pad. Het werd een opgetogen tochtje. Het papegaaienmasker deed zijn werk uitstekend. Op vele gehaaste gezichten toverde hij een grote glimlach. Er kwam zelfs een vrouw naast me fietsen. ‘Mooie hoed’, zei ze, ‘maar waarom zet je ‘m niet op.’ ‘Ik wil wel, maar ik durf niet!’ gaf ik eerlijk toe. ‘Gewoon doen!’ zei ze met een vrijgevochten flair zoals alleen Amsterdammers die hebben. ‘Dan maak ik foto’s!’ bood ze vriendelijk aan. Een minuut later fietste ik haar cameralens tegemoet. Tot groot genoegen van een aantal Italianen op het terras. Ik had de smaak in ieder geval goed te pakken en fietste volop gevederd verder.

Mijn kleine neefje gierde het even later uit van plezier (of angst, dat was niet helemaal duidelijk), toen tante ‘Nallie’ als grote vogel in de deuropening stond. Dit is een ernstige vorm van beroepsdeformatie, dacht ik nog. Maar ja, je bent comédienne, of je bent het niet.