Nathalie Baartman

Pepernoot

‘De wereld staat in brand en de Partij voor de Dieren houdt zich bezig met het welzijn van de goudvis.’ Het is alweer een tijdje geleden dat deze opmerking in het politieke debat gemaakt werd . Maar hij galmt nog dagelijks door mijn hoofd. In allerlei varianten doet hij zich aan mij voor. ‘De wereld staat in brand en Baartman houdt zich bezig met het vraagstuk of ze die dure, suède haklaarzen aan zal schaffen!’ ‘De wereld staat in brand en Baartman baalt van een pukkel in aantocht.’

Het besef dat de wereld in brand staat, doet namelijk alle dagelijkse beslommeringen per direct verdwijnen. Er lijkt dan nog maar één ding zinvol: Laat die haklaarzen liggen, trek zonnige teenslippers aan, neem het vliegtuig naar Congo, hou het V-teken hoog en scandeer: ‘Stop de wreedheid!’ ‘Maar ja, d’as mie ook zo wat!’ zou m’n nuchtere vader zeggen. Een andere mogelijkheid is: Hul jezelf in lompen, leef op krenten en koolraap en stort de helft van je salaris op giro 555! ‘Ie bint toch wa wies!’ zou m’n oom J. zeggen.

Het is ook het eerste waar ik aan denk, als ik overweeg om iets te schrijven over strooigoed. ‘De wereld staat in brand en Baartman houdt zich bezig met pepernoten.’ Terwijl, als de mensheid zich tevreden zou stellen met een pepernoot en goudvis, in plaats van te strijden om macht, olie en het alleenrecht op God, dan hadden ze het niet nodig om elkaar af te slachten!? ‘Strooi met pepernoten in plaats van granaten!’ Maar met dit soort leuzen schop je het niet ver in de politiek. Het oprichten van een Partij voor de Pepernoten zet weinig zoden aan de dijk. Alhoewel een handjevol strooigoed door een kamervergadering waarschijnlijk meer creatieve inzichten zal afwerpen dan een redevoering van Rouvoet.

Pepernoten vind ik het meest hoogstaande culinaire snoepgoed dat bestaat. Tijdens mijn studententijd had ik zelfs het boulimiaanse plan om een zak van vijftien kilo pontificaal op tafel te zetten. Een weeklang zou ik ontbijten, lunchen en dineren met slechts dit edele, zoete bolletje. Maar toen ik speculaaskruiden begon te zweten, ging ik snel weer aan de sneetjes brood met pindakaas. Nog steeds heeft de pepernoot een verslavende werking op mij. Je neemt er eentje, het worden er honderd. Het is het tragische lot van een westerse vrouw. De wereld staat in brand en zij lijdt aan een overdosis pepernoten.