Nathalie Baartman

Pech

Het gebeurde op de A15. Op weg naar mijn optreden in Capelle aan de IJssel deed mijn auto het ineens niet meer. Tenminste in de zin van: je drukt het gaspedaal wel in, maar de auto gaat steeds langzamer. ‘Onmiddellijk naar de vluchtstrook, Nathalie!’ gebood ik mezelf. Heel bijzonder hoe het menselijke brein bij dreigend gevaar nog zulke heldere commando’s weet te produceren!

Even later stond ik dus behoorlijk stil. Het is het soort scenario waarin je jezelf nooit hoopt te treffen, maar waaraan uiteindelijk geen enkel mens ontkomen kan. Net zoals een gaatje bij de tandarts, diefstal van je fiets of een blauwtje aan de bar.

De telefoniste van de wegenwacht raadde me aan om uit de auto te stappen en plaats te nemen in de berm. Met enorme tegenzin volgde ik haar advies op. Ik had helemaal geen trek in pech op de weg. Ik had niets te picknicken bij me. Maar het ergste was nog: ik was er totaal niet op gekleed. Mijn hakken waren te hoog, mijn panty’s te rood en mijn rokje te kort. Niet echt een geschikte vangrailoutfit, zeg maar!

De andere weggebruikers dachten daar totaal anders over. Het was vrijdagmiddag. Heel werkend Nederland reed grif z’n welverdiende weekend tegemoet. Temidden van al dat monotone beton was een vrouw in feestkleding voor velen een welkom lust voor het oog. Zwalkend op mijn hakken paradeerde ik door het groene gras. Bussen vol bouwvakkers die grijnzend naar me zwaaiden, schoten voorbij. Vrachtwagenchauffeurs knipperden enthousiast met hun koplampen. Zakenmannen in zwarte auto’s claxonneerden me gretig toe. Tuuuuuuuuuut! Gekkenwerk. Het was werkelijk jaren geleden dat er zo unaniem toeterend op me gereageerd werd. Het was alsof ik bij hectometerpaal 138.1 hoogstpersoonlijk mijn eigen tippelzone had gecreëerd!’ Behoorlijk gênant vond ik het.

Deze schaamte werd erger toen de wegenwacht arriveerde en constateerde: ‘Er is helemaal niets mis met je auto!?’ ‘Niets mis!’ riep ik. ‘Hoe kan dat nou? Zonet deed ie het écht niet!’ ‘Je auto werkt op Windows’, legde de man uit, ‘waarschijnlijk heeft het systeem een foutmelding gehad. Kan gebeuren!’ ‘Als mijn auto zich net zo gaat misdragen als mijn laptop, ga ik in geen geval ooit de weg weer op!’ dacht ik.

Met een diepe zucht, stapte ik even later de auto in en beloofde mezelf trouw: ‘De volgende keer op de autobaan, trek ik een bermuda met bijpassende Birkenstocks aan!