Nathalie Baartman

Henna

8 november 2008

In mijn coupe nog vol met lege plekken
Kijk ik minzaam naar mijn ongewassen tas
De deur valt dicht en het toestel gaat vertrekken
Een vrouw vraagt mij, is dit de 2e klas?

Ik antwoord ja, zonder te vertellen
U reist niet vaak, ik snap dat u het vraagt
Deze banken zijn net 1e klas modellen
En kijk nu naar de hoofddoek die ze draagt

Naar de henna in de palmen van haar handen
Uit haar open schoenen puilt een dik stuk voet
Daarmee kan ze in het ziekenhuis belanden
Ik weet niet zeker of ik zoiets zeggen moet

Uit haar jaszak kan ik een zacht tikken horen
Het is de balpen waar ze steeds op drukt
Zo’n vrouw voelt zich toch ook wel eens verloren
En is die integratie nou gelukt?

Ze draagt een lange, groene jas met zeven knopen
Bij haar linkeroog staat een kleine wrat
Zou ze ook wel eens bij haar man zijn weggelopen?
Voor een uurtje, omdat ze het even had gehad

Ik kan natuurlijk ook gewoon gaan praten
Een kort gesprekje over ons wolkendek
Misschien dat zij ’t bij knikken zal laten
Ik kijk weer naar die rode hennaplek

We zijn op Holland Spoor al aangekomen
De trein stopt nu alleen nog op Centraal
Ze loopt richting de tram weg uit mijn dromen
Ik fluister zacht; mevrouw, bedankt voor uw verhaal!!